آیا وضعیت ذخیره دلار هنوز ایمن است؟

دلار آمریکا به مدت یک قرن به عنوان ارز جهانی ذخیره سلطنت کرد اما طی دو دهه گذشته به آرامی زمین را از دست داده است. وضعیت مطلوب ارز ما مزایای منحصر به فرد (و برخی هزینه ها) را نشان می دهد و کاهش سریع آن در تقدم آن عواقب عظیمی برای خانواده های آمریکایی خواهد داشت.

تهدید فوری کمی وجود دارد ، اما سن برتری دلار در حال کاهش است ، و می توان با اشتباهات سیاسی که به اعتبار ما آسیب می رساند ، اسکیده شود. بنابراین ، یک ارز ذخیره چیست و ایالات متحده چگونه از حاکمیت پادشاه دلار بهره مند شده است؟

یک ارز ذخیره از نظر فنی یک ارز خارجی است که توسط بانک مرکزی یک کشور نگهداری می شود که معمولاً از طریق تجارت به دست می آید. به عنوان مثال ، چین کالاهایی را به مصرف کنندگان آمریکایی می فروشد و در ازای آن دلار می گیرد. صادرات ملل می تواند ذخایر بزرگی را به مرور زمان جمع کند.

بانک جهانی هشت ارز مختلف ذخیره ای را که دلار آمریکا بزرگترین آن است ، به رسمیت می شناسد که تقریباً 59 ٪ از کل دارایی های جهانی را تشکیل می دهد. سهم یورو با 20 ٪ در رده دوم قرار می گیرد ، در حالی که Renminbi (RMB) چین تنها 3 ٪ را نشان می دهد.

تعریف عملی تر ارز است که به طور گسترده به عنوان ایمن ، مایع و قابل اعتماد پذیرفته شده است که در آن سهم بزرگی از معاملات بین المللی انجام می شود. نزدیک به 50 ٪ از کل تجارت به دلارها از جمله بیشتر نفت خام جهان است و نیمی از کل وام های بین المللی و اوراق بهادار بدهی به دلار است. در سال 2022 ، 88 ٪ از کل صرافی های ارزی شامل بازپرداخت در یک طرف معامله بود.

ملل همچنین از مانده های ذخیره برای تثبیت ارزهای خود و پرداخت کالاها و خدمات وارداتی استفاده می کنند. و مهمتر از همه ، ارزهای ذخیره پایدار به عنوان یک فروشگاه ایمن از ارزش در زمان های آشفته عمل می کنند.

برای ایجاد اعتماد به نفس کافی برای دستیابی به وضعیت ذخیره ، شرایط مختلفی لازم است. صادرکننده باید دارای بازارهای سرمایه عمیق و مایع از جمله بازار اوراق بهادار بزرگ با دسترسی آزاد به سرمایه گذاران خارجی باشد. ثبات سیاسی و همچنین یک سیستم حقوقی توسعه یافته و شفاف ضروری است. شهرت برای مسئولیت مالی و سابقه ثبات نسبی قیمت نیز مهم است. تعداد معدودی از کشورها در دوره پس از جنگ به غیر از ایالات متحده ، همه این شرایط را رعایت کرده اند.

وضعیت ذخایر از نظر تاریخی با قدرت ژئوپلیتیکی و نظامی مرتبط است که قدمت آن به امپراتوری های تجاری پرتغال، اسپانیا، فرانسه و هلند باز می گردد. هژمونی اقتصادی بریتانیای کبیر در قرن نوزدهم جای خود را به قرن آمریکایی و پول آمریکایی در قرن بیستم داد، زیرا ایالات متحده به قدرت برتر جهانی تبدیل شد.

در طول دهه 1930، بسیاری از کشورها استانداردهای طلای خود را کنار گذاشتند و درگیر کاهش ارزش پول رقابتی شدند که تأثیر رکود بزرگ را تشدید کرد. ایالات متحده در نقش خود به عنوان ابرقدرت بازمانده، میزبان کنفرانس سازمان ملل متشکل از 44 کشور در برتون وودز، نیوهمپشایر در سال 1944 بود که وظیفه آن تثبیت سیستم پولی جهانی بود. امضاکنندگان توافقنامه برتون وودز، ارزهای خود را با ارزش دلار آمریکا که خود قابل تبدیل به طلا بود، مرتبط کردند. این قرارداد رسماً گرین بک را به عنوان ارز ذخیره جهانی معرفی کرد و نقش واقعی آن را از دهه 1920 تأیید کرد.

پیوند با طلا ناپایدار بود زیرا کسری تراز پرداخت های ایالات متحده از ذخیره طلای آمریکا فراتر رفت و در سال 1971 رئیس جمهور نیکسون به طور رسمی به استاندارد طلا پایان داد. این امر عملاً میخ های دلار را غیرفعال کرد و به ارزهای خارجی اجازه داد تا بر اساس نرخ ارز در بازار شناور شوند. با این حال، علیرغم پایان نرخ های ارز ثابت، دلار آمریکا ارز غالب جهانی باقی ماند.

برتری ایالات متحده پس از جنگ، دلار را به تنها ذخیره ممکن تبدیل کرد، و مزیت منحصر به فردی را نسبت به متحدان ما ایجاد کرد. در سال 1965، وزیر دارایی فرانسه رژیم دلار را به عنوان "امتیاز گزاف" آمریکا مورد تمسخر قرار داد. جان کانالی، وزیر خزانه داری نیکسون، در نشست مالی G-10 در سال 1971 با انتقاد از همتایان اروپایی خود به همین اندازه اذعان کرد: "دلار واحد پول ما است، اما مشکل شماست."

وضعیت رزرو دارای امتیازاتی است، چه گزاف یا نه. کشوری که با ارز فیات خود معامله می کند هرگز نمی تواند دچار بحران تراز پرداخت ها شود. همچنین از موقعیت تجاری برتری برخوردار است زیرا هیچ هزینه مبادله ارزی را متحمل نمی شود و در معرض خطرات نرخ ارز نیست. اما تا حد زیادی بزرگترین مزیت، توانایی تامین مالی کسری های عظیم دولت با نرخ های بهره پایین تر است.

اکثر ذخایر خارجی به صورت نقد نگهداری نمی شوند، بلکه در اوراق قرضه دلاری مانند خزانه داری ایالات متحده و اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن به راحتی به پول نقد تبدیل می شوند. این تقاضا برای اوراق قرضه ایالات متحده باعث افزایش قیمت اوراق و کاهش نرخ بهره می شود و بار مالیات دهندگان ایالات متحده را کاهش می دهد. دولت های خارجی مجموعاً حدود 30 درصد از کل اوراق بدهی عمومی ایالات متحده را در اختیار دارند.

با این حال تاریخ نشان می دهد که هیچ امپراطوری ابدی نیست و سهم دلار از ذخایر از 73 ٪ در سال 2001 به 59 ٪ کاهش یافته است. بدهی ملی از 3. 7 تریلیون دلار در سال 2000 به 24. 5 تریلیون دلار امروز منفجر شده است و پیش بینی می شود تا سال 2030 به 33 تریلیون دلار برسد. تعمیق عدم اطمینان جهانی نسبت به عملکرد سیاسی آمریکا همچنین اعتماد به نفس خارجی را در ثبات دلار تهدید می کند ، در حالی که وضعیت فزاینده موزیکولی چین شامل تلاش هایی برای توسعه است. جریان تجارت دلار. عربستان سعودی اکنون در RMB نفت به چین می فروشد و هند خام روسی را در روبل خریداری می کند.

در حال حاضر دلار ایمن است. اما برنامه های گسترش چین شامل افزایش دسترسی به Renminbi است و یک بازار اوراق قرضه در حال توسعه باعث می شود یورو خوش طعم تر شود. در همین حال ، نوآوری در فن آوری های مالی در حال عبور از دلار در تسویه معاملات مالی است و چین در توسعه یک cryptocurrency حاکمیتی که می تواند دلار را در برخی از معاملات کاهش دهد ، جهان را هدایت می کند.

این امتیاز ممکن است دیگر به اندازه گزاف نباشد ، اما هنوز هم مزیتی است که اگر نتوانیم به درس های تاریخ توجه کنیم ، می تواند تبخیر شود.

کریستوفر A. هاپکینز ، CFA ، یکی از بنیانگذاران Apogee Wealth Partners است