تحریم های اقتصادی به عنوان یک تهدید شدید طراحی شده است. اکنون آنها یک گزینه خط مشی پیش فرض هستند.

هنگامی که رئیس جمهور بایدن در تاریخ 15 فوریه تهدید کرد که "تحریم های قدرتمند و کنترل صادرات" را به روسیه اعمال می کند اگر تصمیم به حمله به اوکراین گرفت ، مطمئناً وی اضافه کرد که این تحریم ها شامل برخی از اقدامات ما است که ما هنگام حمله روسیه به کریمه و شرق اوکراین دنبال نکردیم. در سال 2014. "پیامدهای آن واضح بود: بله ، ایالات متحده سالهاست که صدها مجازات را با صدها مجازات مجازات و اجبار می کند. و نه ، این تأثیر قابل توجهی در سیاست خارجی ولادیمیر پوتین نداشته است. اما این تحریم ها واقعاً بد خواهد بود.

تجربه کامل را بدست آورید. پیکان برنامه خود را انتخاب کنید

البته روسیه به هر حال به اوکراین حمله کرد. تحریم های بیشتر و سخت تر در پاسخ برنامه ریزی شده است ، و پیش بینی آنها به تنهایی برای سقوط بازارهای مالی در روسیه کافی بوده است ، اما در این مرحله ، به نظر می رسد پوتین این قیمت را در محاسبات خود قرار داده است. در عصری که تحریم ها اغلب مانند پاسخ پیش فرض ایالات متحده به هر بحران بین المللی احساس می کنند ، روسیه پس از ایران دومین کشور تحریم شده توسط ایالات متحده است. رئیس جمهور باراک اوباما هر سال حدود 500 سازمان و افراد را برای تحریم تعیین می کرد و رئیس جمهور دونالد ترامپ تقریباً دو برابر کرد. دولت بایدن از سیلی زدن تحریم ها در کشورهای چین تا بلاروس تا کره شمالی به کوبا خجالتی نبوده است. سیاستمداران به یک دلیل آشکار عاشق تحریم ها هستند: آنها راهی برای اقدامات مشخص برای رسیدگی به تخلفات هستند - تروریسم ، برنامه های سلاح های غیرقانونی ، نقض حقوق بشر ، حمله به یک ملت مستقل دیگر - بدون ارتکاب نیروی نظامی ایالات متحده یا قرار دادن زندگی آمریکایی.

این اتفاق می افتد حتی اگر شواهدی مبنی بر اینکه کار تحریم ها در بهترین حالت مخلوط شده است - آنها طبق یک تخمین بسیار استناد شده ، اهداف خود را در حدود یک سوم از زمان انجام می دهند. همانطور که هفته گذشته همانطور که نشان داده شده است ، تحریم ها فقط می توانند به سمت جلوگیری از انجام یک رهبر خارجی از انجام کاری که قبلاً خم شده است ، پیش برود. بنابراین ، چگونه ما هرگز این ایده را پیدا کردیم که آنها می توانند؟

مورخ ، نیکلاس مالدر ، در کتاب جدید خود با عنوان "سلاح اقتصادی: ظهور تحریم ها به عنوان ابزاری برای جنگ مدرن" ، ریشه های تحریم های مدرن را به دوره بین دو جنگ جهانی نشان می دهد. البته کشورها مدت زمان طولانی تر از فشار اقتصادی علیه دشمنان خود استفاده کرده اند. مالدر خاطرنشان می کند که توکییدید در مورد آنچه ممکن است اولین استفاده از تحریم ها باشد ، نوشت ، هنگامی که آتن ممنوعیت تجاری علیه بازرگانان از شهر مگارا در سال 432 B. C ایجاد کرد.

تبلیغ

اما آنچه از نظر مالدر ، تحریم های مدرن را متمایز می کند این است که آنها اغلب در زمان صلح و نه در جنگ اجرا می شوند و با استناد به حقوق بین الملل یا هنجارها توجیه می شوند. این رویکرد قرن بیستم در دوران اتحادیه ملل پس از جنگ جهانی اول و پیمان بسیار بدخلقی Kellogg-Briand که از تجاوز بین المللی غیرقانونی خارج شده است-پدیدار شد-زمانی که دولتمردان و دیپلمات ها معتقد بودند که می توان از ابزارهای غیر نظامی برای پایان دادن به جنگ پایان یافت. یک بار برای همیشه. از بعضی جهات ، گزارش مالدر از منشأ یک ابزار آسیب دیده اما غالباً ناکارآمد به عنوان یک نقطه مقابل تاریک به چشم انداز خوش بینانه تر این دوره در جلد 2017 Oona Hathaway و Scott Shapiro ، "بین المللی: چگونه یک برنامه بنیادی برای بازسازی جنگ پس از آن ، می خواند. جهان."هاتاوی و شاپیرو این تصور را مطرح كردند كه زمینه های دیپلماتیک گذاشته شده در این دوره كمك می كند تا جنگ بین ایالتی در دهه های آینده به مراتب کمتر متداول باشد. گرچه این دو اثر به نتیجه گیری های بسیار متفاوتی رسیده است ، هر دو نشان می دهد که بخش اعظم آنچه ما اغلب از آن به عنوان "نظم بین المللی پس از جنگ" یاد می کنیم ، بهتر و بدتر ، پس از اولین جنگ جهانی دوم ظاهر شد.

تحریم ها مکانیسم اجرایی اتحادیه ملل بود که در منشور آن نوشته شده است. در ماده 16 آمده است كه هر اعضایی كه مرتكب جنگ تهاجمی شود ، مشمول "قطع همه روابط تجاری یا مالی ، ممنوعیت همه روابط بین اتباع آنها و اتباع دولت میثاق و جلوگیری از همه خواهد بود. روابط مالی ، تجاری یا شخصی بین اتباع دولت میثاق و اتباع هر کشور دیگر. "

سیاستمداران این دوره ، در انتخاب تحریم های اقتصادی به عنوان ابزاری برای جلوگیری و مجازات تجاوز نظامی ، تحت تأثیر استفاده از محاصره های فلج کننده اقتصادی در طول جنگ جهانی اول قرار گرفتند.، اینگونه نبود کسانی که جنگ اقتصادی را اجرا کردند ، آنها را دیدند. ویلیام آرنولد-فورستر ، مدیر محاصره انگلیس از اقدامات زمان جنگ علیه آلمان امپریالیستی ، تحریم ها را ابزاری توصیف کرد "تا دشمنان ما تمایلی نداشته باشند که فرزندانشان باید به دنیا بیایند."رئیس جمهور وودرو ویلسون نیز به همین ترتیب گفت كه تحریم ها "فشار بر آن ملت را به خود می گیرد كه به نظر من هیچ ملت مدرن نمی تواند مقاومت كند."به عبارت دیگر ، تحریم ها کمتر به عنوان هزینه انجام تجارت برای کشورهای متجاوز مورد توجه قرار می گرفتند ، اینگونه است که به نظر می رسد رهبرانی مانند پوتین آنها را می بینند ، تا به عنوان یک تهدید بیشتر به نحوه مشاهده سلاح های هسته ای اکنون: یک تاکتیک آنقدر وحشتناک است که نهدولت می تواند قربانی آنها شود. این که آیا آنها واقعاً از این طریق تجربه شده اند ، سوال دیگری است.