تاریخچه بازارهای فارکس

به بازارهای ارز، بازارهای فارکس، فارکس و ارز خارجی نیز گفته می شود. آنها اکنون بازارهای غیرمتمرکز در سراسر جهان برای تجارت ارزهای مختلف هستند.

با این حال، سفر به بازارهای الکترونیکی پیچیده امروزی قرن بیست و یکم، قرن ها پیش آغاز شد.

FX باستانی

تاریخچه بازار فارکس با صرافان در سرزمین مقدس در دوران کتاب مقدس و در مصر و یونان باستان آغاز شد.

در طول قرون وسطی، ارز از طریق بانک های بین المللی معامله می شد که به اروپایی ها کمک کرد تجارت ارز را در سراسر اروپا و خاورمیانه گسترش دهند.

از کتاب حسابداری «نوسترو» خانواده بانکداری مدیچی در قرن پانزدهم، با ظهور سیستم پولی استاندارد طلا در سال 1875، به آغاز عصر مدرن ارز خارجی می رسیم.

سیستم پولی استاندارد طلایی

سیستم پولی استاندارد طلا در سال 1875 تأسیس شد. قبل از استاندارد طلا، کشورها معمولاً از طلا و نقره به عنوان وسیله ای برای پرداخت بین المللی استفاده می کردند. مسئله اصلی استفاده از طلا یا نقره به عنوان وسیله پرداخت، این است که ارزش این فلزات گرانبها توسط تغییرات عرضه و تقاضای جهانی تعیین می شود.

پیش فرض استاندارد طلا این بود که دولت ها قول می دادند مقدار دقیقی از طلا را با پول خود مبادله کنند (و بالعکس)، بنابراین پول با طلا پشتیبانی می شد. بنابراین واضح است که دولت ها برای تامین تقاضای مبادلات ارزی به ذخیره قابل توجهی طلا نیاز داشتند. در اواخر قرن نوزدهم، همه کشورهای بزرگ اقتصادی مقداری از پول خود را به یک اونس طلا «پیوند» کرده بودند. به نوبه خود نرخ مبادله هر دو ارز از تفاوت قیمت یک اونس طلا بین ارزها به دست آمد.

استاندارد طلا در آغاز جنگ جهانی اول شکست خورد، عمدتاً به این دلیل که کشورهای بزرگ اروپایی برای کمک به پرداخت پروژه های نظامی بزرگ پول چاپ می کردند. این بدان معنا بود که طلای کافی برای مبادله با تمام ارزی که دولت ها چاپ می کردند وجود نداشت. استاندارد طلا بین دو جنگ جهانی دوباره ظاهر شد، اما دوباره تا سال 1939 کنار گذاشته شد.

سیستم برتون وودز

در سال 1944، اعضای متفقین در برتون وودز، نیوهمپشایر، ایالات متحده آمریکا گرد هم آمدند و با روشی برای نرخ ارز ثابت موافقت کردند که به موجب آن، دلار آمریکا جایگزین استاندارد طلا شد تا به ارز ذخیره اولیه تبدیل شود.

علاوه بر این، سه آژانس داخلی ایجاد شد که به دنبال نظارت بر فعالیت های اقتصادی جهانی هستند:

1. صندوق بین المللی پول (IMF).
2. توافق کلی در مورد تعرفه ها و تجارت (GATT) (که بعداً به سازمان تجارت جهانی تبدیل شد.
3. بانک بین المللی بازسازی و توسعه (بخشی از بانک جهانی).

توسعه اصلی این بود که دلار آمریکا جایگزین طلا به عنوان معیار تبدیل ارز بود و تنها ارز جهانی بود که از طلا حمایت می شد.

با این حال ، اگرچه بیش از 25 سال به طول انجامید ، با شروع دهه 1970 ، خزانه داری ایالات متحده نتوانست تمام دلارهای آمریکا را که توسط بانکهای مرکزی خارج از کشور نگهداری می شود ، پوشش دهد و در 15 اوت 1971 ، ریکارد نیکسون ، رئیس جمهور آمریکا "پنجره طلا را بست" ،به طور موثر از بین بردن تسهیلات برای مبادله دلار آمریکا برای طلا و پایان دادن به برتون وودز بود.

توافق اسمیتسونیان

توافق نامه اسمیتسونیان در سال 1971 پس از پایان توافقنامه برتون وودز توسط اعضای گروه 10 نفره (G-10) توافق شد. ایالات متحده آمریکا به 38 دلار در هر اونس (در آن زمان استهلاک) به طلای ایالات متحده رسید ، در حالی که سایر کشورها از ارزهای خود در برابر دلار آمریکا قدردانی می کردند و گروههای تجاری 2. 25 ٪ را حفظ می کردند.

با این حال ، پس از کاهش ارزش دلار آمریکا در فوریه 1973 ، ایالت های اروپایی و ژاپن به یک سیستم شناور آزاد منتقل می شوند.

توافق نامه پلازا

توافق نامه پلازا در 22 سپتامبر 1985 در هتل پلازا در نیویورک توافق شد و توافق بین ایالات متحده ، انگلیس ، آلمان غربی ، فرانسه و ژاپن برای کاهش ارزش دلار آمریکا با مداخله در بازارهای ارز بود.

دلایل اصلی این امر:

1. برای کمک به ایالات متحده در بهبودی از رکود اقتصادی از اوایل دهه 1980.
2. برای کاهش کسری قابل توجه حساب جاری ایالات متحده (3. 5 ٪ از تولید ناخالص داخلی).

توافق نامه پلازا به این دلیل موفقیت آمیز بود که دلار آمریکا در مقابل نرخ ارز ین ژاپنی بین سالهای 1985 و 1987 بیش از 50 ٪ کاهش یافت و از آنجا که این یک کاهش ارزش برنامه ریزی شده و شفاف بود ، منجر به وحشت بازارهای مالی نشد و کسری تجارت ایالات متحده را با اروپا کاهش دادواد

با این حال ، به طور کلی توافق نامه در دستیابی به هدف اصلی خود ، یعنی کاهش کسری تجارت با ژاپن ، ناکام بود.

دوران مدرن

دوره مدرن با نرخ ارز آزاد شناور برای بسیاری از ارزهای عمده جهانی مشخص می شود. بله ، بانکهای مرکزی فردی برای جلوگیری از تقدیر یا استهلاک ارزی تهاجمی مداخله می کنند. یا به صورت یک جانبه یا چند جانبه ، گاهی اوقات توسط "فک" (پیشنهاد مداخله ارز) ، گاهی اوقات با مداخله واقعی واقعی با خرید یا فروش ارز.