صندوق نجات بانک اطلس ایتالیا: سهامدار آخرین راه

این پست وبلاگ نیز در مکرونم منتشر شده است.

در اساطیر یونانی، اطلس تیتان توسط زئوس محکوم شد تا برای همیشه وزن آسمان را بر دوش خود نگه دارد. مبارزه ای اسطوره ای که اخیراً به دلیل ایجاد یک صندوق بانکی جدید ایتالیایی به نام تیتان و مواجهه با وظیفه به همان اندازه سخت حفظ ضعیف ترین ستون های سیستم بانکی ایتالیا خبرساز شده است.

چندین موضوع با صندوق جدید باقی مانده است که جای بحث دارد. اولا، صندوق ممکن است در کوتاه مدت از نیاز به حل و فصل بانک اجتناب کند، اما ریسک سیستمی را در بلندمدت افزایش می دهد. دوم، نقش دولت مشکوک است و باید به دلایلی که فراتر از ملاحظات کمک های دولتی است، توضیح داده شود. ثالثاً، اینکه تا چه حد این ابتکار عمل برای حفظ مالکیت ایتالیایی بانک های ایتالیایی است، مشخص نیست.

موضوع

صندوق بانکی ایتالیا در 11 آوریل اعلام شد، قبل از اینکه بانک های ایتالیایی Banca Popolare di Vicenza و Veneto Banca افزایش سرمایه مهمی را انجام دهند. انتظار می رود این صندوق 4 تا 6 میلیارد یورو جمع آوری کند و به عنوان پشتوانه ای برای تقویت اعتماد در بخش بانکداری ایتالیا عمل کند.

در عمل، ماموریت آن تضمین موفقیت در افزایش سرمایه درخواست شده توسط مقام ناظر برای بانک هایی است که با مشکلات بازار مواجه هستند، با عمل به عنوان مشترک آخرین راه حل. همچنین هدف آن خرید وام های غیرعملکردی (NPLs) بهادارسازی شده به صورت نیم ساخت و پایین تر است.

از 360 میلیارد یورو NPLهای ایتالیا، بدهی بد جدی تر ("sofferenze") به طور متوسط 14٪ از کل وام ها (حدود 200 میلیارد یورو) را با نسبت پوشش 59. 8٪ تشکیل می دهد (جدول 1 را ببینید).

با فرض قیمت 20 سنت برای یورو (مطابق با موارد مصوبه قبلی)، بانک ها 79 درصد از ارزش اسمی دارایی های کاهش یافته خود را پوشش می دهند، در حالی که 21 درصد باقی مانده با زیان خالص 42 میلیارد یورویی مواجه خواهند شد. در مورد بدهی های بد (یا 2. 6٪ از تولید ناخالص داخلی ایتالیا).

در چشم انداز، این مبلغ بسیار کمتر از آن چیزی است که سایر کشورها در حمایت از سیستم بانکی خود متعهد شده اند، و اگر این اتفاق سال ها پیش می افتاد، دولت می توانست آن را پوشش دهد. اما امروز تصویر متفاوت است.

NPL در بانک های ایتالیایی

منبع: پیش نویس محرمانه اطلس به Il Messaggero درز کرد

به هم ریختن مجدد سیستمیک

پیامدهای سیستمی ساختار و نقش صندوق در بحث کمرنگ شده است. پس از دو قسمت قطعنامه بانکی که سال گذشته انجام شد (در اینجا و اینجا مورد بحث قرار گرفت) ، یک واقعیت وجود دارد که نمی تواند واضح تر باشد: در کشوری که حدود یک سوم اوراق قرضه بانکی توسط بخش خانوار برگزار می شود ، حتی یک وثیقه محدودمی تواند عواقب دردناکی برای زندگی مردم داشته باشد.

پیش نویس فاش شده از پروژه اطلس نشان می دهد که این ابتکار ناشی از ترس از پیامدهای سیستمی است اگر بانکا پورول دی ویکنزا و ونتو بانکا نتوانستند سرمایه کافی را جمع کنند. اگر این اتفاق بیفتد ، این سند در صفحه 2 هشدار می دهد ، احتمالاً به دلیل نگرانی سپرده گذاران در مورد وثیقه ، افزایش هزینه بودجه ، ضرر در مواجهه مستقیم و غیرمستقیم بانکی ، ضرر در اوراق بهادار سرمایه گذاری خانوار وجود خواهد داشت. از جمله بدهی بانکی و تأثیرات منفی برای اقتصاد واقعی.

سالواتوره روسی ، مدیر کل بانک ایتالیا ، اخیراً اظهار داشت که اطلس با جلوگیری از "ترس از اثر دومینو" به دلیل مشکلات بانکهای انفرادی ، خطر سیستمیک را کاهش می دهد. با این حال ، ساختار صندوق در غیر این صورت پیشنهاد می کند.

این صندوق بیشتر توسط بانکهای ایتالیایی و موسسات خصوصی تأمین می شود. گزارش های اخیر حاکی از آن است که دو بانک بزرگ ایتالیایی ، Intesa و Unicredit ، هر یک از آنها 1 میلیارد یورو کمک می کنند ، یک میلیارد دلار دیگر از سایر بانک ها ، 500 میلیون نفر از بنیادهای بانکی ، 500 میلیون نفر از CASSA Deverititi E Prestiti و بقیه کنترل می شوند. از شرکت های بیمه ایتالیایی.

این صندوق با فعالیت به عنوان سهامدار آخرین راه حل برای آن دسته از بانکهایی که برای جمع آوری سرمایه در بازار بسیار ضعیف هستند ، در کوتاه مدت از وضوح بانکی (و پیامدهای آن) جلوگیری می کند. اما این کار را با قرار دادن ریسک بر روی ترازنامه های یک سیستم بانکی که از قبل بسیار بهم پیوسته است ، انجام می دهد,و در حال حاضر مناطقی از ضعف را حفظ می کند.

دشوار است بدانید که چگونه این امر می تواند خطر اثر دومینو را در دراز مدت کاهش دهد. شک و تردید در ارزیابی های Fitch و S & منعکس شده استP، که هر دو خاطرنشان می کنند که این صندوق ، قرار گرفتن در معرض بانک های قوی تر در بانک های ضعیف تر ، با چشم انداز منفی برای اعتبار بانک های قوی تر ، افزایش می یابد.

در مورد اطمینان - که انتظار می رود صندوق با عمل به عنوان آخرین گزینه افزایش دهد - این اثر در بهترین حالت مشکوک است. در حالت ایده آل، یک پشتیبان باید به اندازه کافی اطمینان بخش باشد که هرگز از آن استفاده نشود، اما با توجه به احساس فوریت اطراف اطلس، بعید است که چنین باشد.

در واقع، گزارش های خبری اخیر حاکی از آن است که تقاضای سرمایه گذاران برای سهام منتشر شده توسط بانک دی ویچنزا ضعیف است و مجموع بخش فروخته نشده در مجموع نمی تواند کمتر از 1 میلیارد یورو باشد. اطلس شکاف را پوشش می دهد، اما آیا افزایش سرمایه ای که تنها به لطف تعهد بی قید و شرط خریدار آخرین راه حل موفقیت آمیز باشد، افزایش سرمایه "موفق" محسوب می شود؟و آیا منطقی است که انتظار داشته باشیم افزایش قرار گرفتن بانک های قوی تر در معرض بانک های ضعیف تر، اعتماد به سلامت کل سیستم بانکی ایتالیا را افزایش دهد؟

آنچه در ایتالیا ساخته می شود، در ایتالیا می ماند

میزان هدف این صندوق برای جلوگیری از تصرفات خارجی بانک های ایتالیایی مشخص نیست. در 29 مارس، صندوق سهام خصوصی آپولو ایالات متحده پیشنهاد خرید اکثریت سهام بانک ایتالیایی Carige و همچنین 3. 5 میلیارد یورو NPLهای این بانک را داد، و گزارش های رسانه ها حاکی از آن است که این پیشنهاد توسط بانک مرکزی اروپا نیز مورد استقبال قرار گرفت. مقاله اخیر Repubblica نشان می دهد که هدف صندوق بانکی "همچنین جلوگیری از ورود وجوه خارجی است که بتواند منابع کافی برای خرید NPLs و افزایش سرمایه بانک هایی که کنترل را به دست می آورند، جلوگیری کند، همانطور که آپولو در تلاش است با Carige انجام دهد.". علاقه مشابهی توسط صندوق ایالات متحده Fortress برای Banca Popolare di Vicenza ابراز شد، اما این ایده اوایل این ماه کنار گذاشته شد.

پادوان، وزیر دارایی ایتالیا که در 14 آوریل در انستیتوی اقتصاد بین الملل پترسون در واشنگتن سخنرانی می کرد، این موضوع را "شایعات" رد کرد و استدلال کرد که هدف این صندوق جلوگیری از ورود خارجی نیست، بلکه برای جلوگیری از رد دارایی های بانک های ایتالیایی به قیمت فروش آتش است..

مثل همیشه، سوال کلیدی این است که قیمت بازار این دارایی ها چقدر است. صندوق ممکن است هدف صریح محدود کردن ورود خارجی را نداشته باشد، اما اگر قیمت های «فروش آتش» که سرمایه گذاران خارجی مایل به سرمایه گذاری در آن هستند ارزش واقعی بازار را منعکس کند، صندوق با خرید با قیمت های بالاتر، سرمایه گذاران خارجی را دور نگه می دارد و به بانک ها یارانه می دهد. ریختن آن دارایی هاشاید مهمتر از آن، با خرید دارایی ها با هزینه ای بالاتر از ارزش آنها، و تامین مالی آن بیشتر در بقیه سیستم بانکی ایتالیا به این مهم دست می یابد.

استدلال به نفع این امر این است که اگر طرح NPL موفق و رشد شود ، ارزش این دارایی ها به اندازه کافی بهبود می یابد تا این عملیات سودآور شود ، بنابراین صندوق بانک ها را به زمان گرانبهای مورد نیاز خود برای دارایی های خود خریداری می کند تا جذاب شود. خارجی ها با قیمت بالاتر.

ضد استدلال بارز این است که بخش بانکی ایتالیا 5 سال گذشته را صرف خرید این بار کرده است ، با این نتیجه که اکنون مجبور است اطلس را برپا کند تا از حل آن دسته از بانکهایی که باید بهبود می یابند ، جلوگیری کند. تجربه این پاکسازی تأخیر نشان می دهد که زمان بیشتر همیشه کافی نیست و این یک شرط خطرناک است. یک آزمایش مهم برای اطلس این خواهد بود که آیا سرمایه گذاران خارجی در نهایت روی آن سرمایه گذاری خواهند کرد.

طبیعت نامشخص

در حالی که گزارش هایی مبنی بر اینکه این صندوق "الهام گرفته از دولت" است ، دولت ایتالیا بر ماهیت خصوصی خود تأکید کرده است (به وزیر Padoan در اینجا ، وب سایت دولت در اینجا مراجعه کنید). این مهم برای جلوگیری از طبقه بندی عملکرد صندوق به عنوان کمک های دولتی توسط کمیسیون اروپا است ، اما همچنین در رابطه با ساختار طرح تضمین های دولت اخیراً تأیید شده برای NPL ها ، معروف به GACS در ایتالیایی اهمیت دارد.

طرح GACS ضمانت ایالتی را در مورد ترانشه های ارشد کمتر خطرناک NPL های اوراق بهادار پیش بینی می کند ، اما قبل از فعال شدن ضمانت ، 50 ٪ از کمان های ارشد کمتر باید در کنار سرمایه گذاران خصوصی قرار بگیرند. جذابیت بازار این ترانشه های خطرناک پایین است ، یا بهتر است قیمت بازار با ارزش که NPL ها در ترازنامه های بانکها به حساب می آیند ، بسیار متفاوت باشد ، که این امر به اختلالات و مصرف سرمایه تبدیل می شود.

بنابراین طرح ضمانت برای NPLS ایتالیایی خطر آشکار زایمان را به همراه دارد ، مگر اینکه بانک های ایتالیایی وجوه خود را در یک صندوق خصوصی جمع کنند و بخش مهمی از محصولات خردسال خود را خریداری کنند ، که دقیقاً همان کاری است که اطلس انجام خواهد داد.

با این حال ، اگر قرار است این یک ابتکار کاملاً خصوصی باشد ، هنوز مشخص نیست که چرا باید 500 میلیون یورو از بانک ملی تبلیغاتی ایتالیا Cassa Exemiti e Prestiti ، که یک شرکت سهام مشترک تحت کنترل عمومی است ، داشته باشد.

نقش Cassa inversiti e prestiti (CDP) باید به وضوح بیان شود. دلیل شفافیت فراتر از ملاحظات کمک های دولتی است. دلیل اول این است که این صندوق سهام فروخته نشده از آن دسته از بانکهایی را که از آنها خواسته شده است توسط سرپرست سرمایه گذاری کند ، خریداری می کند: مشارکت یک موسسه کنترل شده عمومی به عنوان خریدار آخرین راه حل می تواند در مورد قدرت و تأثیر اقدامات نظارتی شک داشته باشد.

نمونه ای از Banca Popolare di Vicenza را بگیرید که برای سومین بار در سه سال سرمایه افزایش می یابد. به طور معمول ، اگر یک سرپرست درخواست کند که یک بانک سرمایه را جمع کند و بانک نتواند این کار را انجام دهد تا بانک به تصویب برسد.

در مورد ایتالیایی ، اگر Banco Popolare di Vicenza نتواند سرمایه را در اواخر این ماه جمع کند ، صندوق (که در آن CDP شرکت می کند) قدم می گذارد تا اطمینان حاصل شود که تهدید قطعنامه بدون در نظر گرفتن نتیجه بازار حذف می شود. در این سناریو ، قدرت عمل نظارتی کاهش می یابد.

علاوه بر این ، جلوگیری از قطعنامه بانکی همچنین از تغییر ساختار حاکمیتی که مرجع قطعنامه می تواند از یک بانک بخواهد جلوگیری می کند. با توجه به اینکه تماس های نقدی قبلی بانکا دی ویکنزا اکنون در دست بررسی است ، پس از بازرسی بانک مرکزی اروپا فاش کرد که این بانک برای خرید سهام به مشتریان وام داده است و در بعضی موارد مدیران گفته می شود نامه هایی را امضا می کنند که بانک را بازگرداند یا بازپرداخت سهام را بازپرداخت می کند.، به نظر می رسد تغییر در حاکمیت بسیار ضروری است.

دلیل دوم این است که این صندوق به سهامدار بانکهای نسبتاً ضعیف در سیستم تبدیل می شود و ترانشه های NPLS نسبتاً ریسک پذیر خریداری می کند. دلیل منطقی برای درگیر شدن در چنین عملیاتی ، CDP ، که سهم بزرگی از پس انداز ایتالیایی را مدیریت می کند ، باید به طور شفاف مورد بحث قرار گیرد.

نتیجه

صندوق اطلس وظیفه سنگینی دارد ، اگرچه احتمالاً به اندازه نام اساطیر آن سنگین نیست. در کوتاه مدت ، این ممکن است چیزی باشد که اکثر مفسران توصیف کرده اند: یک راه ناقص اما برای جلوگیری از وثیقه و حل و فصل دوم ، مطابق با تماس های مکرر بانک ایتالیا برای تجدید نظر در بخشنامه بازیابی و حل بانکی (BRRD) چارچوب پس از مذاکره و تأیید ایتالیا.

با این حال ، با فعالیت به عنوان سهامدار بانکی آخرین راه حل ، صندوق در طولانی مدت ریسک سیستمیک را افزایش می دهد ، بانک های قوی تر را تضعیف می کند و یک موسسه کنترل شده عمومی را درگیر می کند که منبع اصلی بودجه آن پس انداز پستی در یک سرمایه گذاری نسبتاً خطرناک است.

اگرچه مشخص نیست که آیا هدف این است که سرمایه خارجی را از سیستم بانکی ایتالیا دور نگه دارد ، آنچه در نهایت مهم است این است که چگونه این ابتکار تأثیر می گذارد (یا از تأثیرگذاری) بر کیفیت مدیریت بانکی تأثیر می گذارد ، مسئله اصلی برای مقاومت در آینده سیستم. صرف نظر از این که آیا ما فکر می کنیم زنده نگه داشتن بانک های ضعیف به هر قیمتی ایده خوبی است ، ایده چنین سهامدار Last Resort با هدف پیشرفت به سمت اتحادیه محکم بانکداری اروپایی ، اختلاف نظر دارد.

درباره نویسندگان

سیلویا مرلر

سیلویا مرلر ، شهروند ایتالیایی ، رئیس ESG و تحقیقات سیاست در Algebris Investments است.

وی در آگوست 2013 به عنوان همکار وابسته در بروگل به بروگل پیوست. علایق اصلی تحقیق وی شامل اقتصاد کلان و مالی بین المللی ، بانکداری مرکزی و نهادهای اتحادیه اروپا و سیاست گذاری است.

او قبل از پیوستن به بروگل ، به عنوان تحلیلگر اقتصادی در امور اقتصادی و مالی DG کمیسیون اروپا (ECFIN) فعالیت کرد. او در آنجا بر ثبات کلان مالی و همچنین مکانیسم های کمک مالی و ثبات ، به ویژه در مکانیسم ثبات اروپا (ESM) متمرکز شد و تجزیه و تحلیل حمایتی را برای مذاکرات سیاست ارائه داد.