در جنگ تورم ، یک معضل نقدینگی

بدون هیچ گونه نقدینگی توسط RBI ، نرخ سپرده بانکی می تواند بالا برود. بودجه کسری مالی ایالت می تواند چالش برانگیز تر باشد و رشد اعتبار ممکن است از بین برود

حق بیمهبانک ذخیره هند باید از ایجاد نقدینگی کافی آگاه باشد تا اطمینان حاصل شود که رشد عرضه پول به طور گسترده رشد تولید ناخالص داخلی را ردیابی می کند (HT)

افزایش هماهنگ در نرخ بهره جهانی در زمان های اخیر مورد توجه بازارهای مالی بوده است. در حالی که این امر بحث های زیادی را در مورد خطرات ناشی از رکود جهانی ناشی از این افزایش ها ایجاد کرده است ، به نظر می رسد که بازارها در افزایش مورد انتظار از بانک های مرکزی به طور گسترده ای قیمت دارند. اما آیا تورم Genie - که به نظر می رسد اکنون در جهان توسعه یافته خارج از بطری است - تنها با افزایش سرعت بازگردانده می شود یا آیا نیاز به سفت شدن نقدینگی وجود دارد؟

برای درک مقیاس مشکل ، به یاد داشته باشید که ترازنامه فدرال رزرو ایالات متحده از 4. 2 تریلیون دلار به بیش از 8. 9 تریلیون دلار تا اواسط سال 2022 به عنوان بخشی از کاهش کمی آن (QE) گسترش یافته است. تحت سفت شدن کمی پیشنهادی (QT) ، ترازنامه فدرال رزرو فقط حدود 200 میلیارد دلار کاهش یافته است و برنامه فعلی این است که تا پایان سال 2023 آن را با 1. 4 تریلیون دلار کاهش دهد. احتمالاً یک داستان مشابه برای بانکهای مرکزی سایر اقتصادهای پیشرفته در سال 2023 نوشته شده است ، که به طور بالقوه نقدینگی جهانی دلار را محکم می کند و یک حرکت توقیف است. اما مسیر QT می تواند پررنگ باشد زیرا بازارهای مالی با محیط نقدینگی پایین تر می شوند. اخیراً ، بانک انگلیس به طور موقت QT خود را متوقف کرد و به QE بازگشت ، زیرا نگرانی های ثبات مالی ناگهان بر لزوم کنترل تورم حاکم بود. لرزهای سخت گیری نقدینگی جهانی در حال حاضر در اقتصادهای بازار در حال ظهور و مرزی احساس می شود زیرا آنها برای تأمین اعتبار کسری حساب جاری خود به دنبال جریان سرمایه هستند. این چالش ها می تواند تشدید شود.

از طرف دیگر ، کشورهایی مانند هند با عادی سازی نقدینگی داخلی خود سر و کار دارند. در مواجهه با همه گیر ، بانک ذخیره هند (RBI) سیستم بانکی را با نقدینگی به همراه کاهش عمیق نرخ بهره آب گرفت. مازاد نقدینگی با دوام قبل از شروع بیماری همه گیر به اوج 12 پوند کرور از 2. 5 پوند لخ افزایش یافت. با این حال ، این تزریق نقدینگی تنها 4 ٪ از تولید ناخالص داخلی (تولید ناخالص داخلی) بود ، بسیار پایین تر از 20-30 ٪ از ترازنامه تولید ناخالص داخلی که توسط اقتصادهای پیشرفته انجام می شود. حتی با وجود کوانتومی نسبتاً کم تزریق نقدینگی ، RBI توانست بازارهای مالی را آرام کند.

عادی سازی نقدینگی در اکتبر 2021 آغاز شد. هنگامی که نقدینگی تخلیه می شود ، هزینه وام کوتاه مدت برای بنگاه ها ، بانک ها و دولت افزایش می یابد اما برای مدت طولانی ، اکوسیستم مالی هند احساس درد زیادی نمی کرد زیرا مازاد هنوز بیش از حد کافی بود. این فرآیند برداشت نقدینگی به خوبی انجام شد که با وجود کاهش مازاد نقدینگی سیستم بانکی ، رشد اعتبار بیش از دو برابر از حدود 7 ٪ در اواخر سال 2021 به بیش از 16 ٪ در حال حاضر ، بدون هیچ گونه تأثیر نامتناسب بر نرخ وام. در بالای آن ، بانک ها همچنان به خرید اوراق بهادار دولتی که باعث ثبات در هزینه های وام گرفتن دولت می شود ، ادامه می دهند.

این وضعیت "Goldilocks" اکنون در حال تغییر است. مازاد نقدینگی در سیستم اکنون در حال نزدیک شدن به سطح قبل از کاوی د-11 کرور 3 پوند و تعدیل مانده های نقدی دولت (که مربوط به RBI است) ، نقدینگی مازاد با بانک ها به بالاتر از 1 پوند رسیده است. کرور لاخ. بدیهی است ، این امر به بانکها فشار آورده است تا بودجه جایگزین را برای تأمین نیازهای خود تهیه کنند و هزینه های وام یک شبه را تحت فشار قرار دهند. برخی از بانک ها مجبور به وام از RBI با نرخ کیفری به نام تسهیلات ایستاده حاشیه ای (MSF) (6. 15 ٪) هستند که بالاتر از وام عادی از طریق نرخ repo (5. 9 ٪) است.

چالش این است که RBI گزینه های محدودی برای رسیدگی به این وضعیت دارد. موضع سیاست پولی آن هنوز "خروج از محل اقامت" است و هرگونه تزریق نقدینگی تازه در این لحظه خلاف این موضع بیان شده است. بدون هیچ گونه نقدینگی با دوام توسط RBI ، نیمه دوم FY23 می تواند چندین پیشرفت جالب را مشاهده کند.

اول ، احتمالاً با افزایش رقابت برای نقدینگی ، نرخ سپرده بانکی بسیار بالاتر خواهد بود. در حالی که RBI بین ماه مه و آگوست با نرخ بازپرداخت 140bps افزایش یافته است ، نرخ سپرده های تازه تا سپتامبر تنها 26bps افزایش یافته است. این بسیار پایین تر از حتی افزایش 82bps در میانگین نرخ وام برای وام های تازه است. این دیفرانسیل نرخ باعث ایجاد شکاف زیادی بین رشد سپرده (9 ٪) و رشد اعتبار (16 ٪) شده است. سیستم بانکی تا حدودی با وام گرفتن از بازار از طریق برخی از ابزارهای کوتاه مدت ، این شکاف را تأمین می کند. اما هزینه وام در آن بخش ها به حدی افزایش یافته است که نرخ سپرده بانکی برای افزایش آن نیاز دارد. در حال حاضر ، نرخ سپرده بانکی حتی تورم فعلی را پوشش نمی دهد. فقط هنگامی که پس اندازان بازده واقعی را می بینند ، می توان از سایر محصولات سرمایه گذاری مانند سهام ، به آنها تغییر کرد.

دوم ، تأمین بودجه کسری مالی دولت می تواند چالش برانگیزتر باشد اگر بانک ها مجبور به فروش برخی از اوراق قرضه دولتی برای ایجاد نقدینگی برای خود باشند. این بانک ها مقادیر قابل توجهی بالاتر از اوراق قرضه دولتی را نسبت به آنچه که اجباری است ، دارند. اگر تقاضای اعتبار از بخش خصوصی ادامه یابد و بانک ها نتوانند سپرده های کافی را جمع کنند ، فروش برخی از این اوراق "اضافی" دولت می تواند یک استراتژی برای تأمین اعتبار رشد اعتبار باشد. با این حال ، این احتمال بیشتر باعث افزایش بازده اوراق قرضه دولت می شود و حتی ممکن است به نرخ وام بالاتر نیز تغذیه شود.

سوم ، اگر پیشانی نقدینگی سیستم بانکی حادتر شود ، حتی رشد اعتبار نیز می تواند شروع به کاهش کند. با توجه به اینکه منابع جهانی بودجه نیز پرهزینه و کمیاب می شوند ، هرگونه فشار در اعتبار داخلی می تواند بازیابی Capex خصوصی تازه در هند را از بین ببرد.

ترسیم مسیری برای نقدینگی سیستم بانکی برای جلوگیری از برخی از این مشکلات ، یک عنصر جدایی ناپذیر از سیاست های پولی خواهد بود زیرا همزمان سعی می کند تکانه های تورمی را در خود جای دهد. اگر رشد اعتبار و بازده پایین اوراق بهادار حفظ شود ، نرخ سپرده بانکی باید بالاتر باشد. با این حال ، این باعث ایجاد نقدینگی تازه در سیستم نمی شود و از این رو با فشار تورمی ، RBI باید از ایجاد نقدینگی کافی آگاه باشد تا از رشد عرضه پول به طور گسترده رشد تولید ناخالص داخلی را ردیابی کند.

Samiran Chakraborty مدیر عامل ، ارشد اقتصاددان ، هند ، تحقیقات سیتی است که نظرات بیان شده شخصی است