اعتماد به نفس و تعصب خود ارتباطی در یک بورس مصنوعی

این یک مقاله دسترسی آزاد است که تحت شرایط مجوز انتساب Creative Commons توزیع شده است ، که امکان استفاده ، توزیع و تولید مثل بدون محدودیت در هر رسانه را فراهم می کند ، مشروط بر اینکه نویسنده و منبع اصلی اعتبار داشته باشند.

داده های مرتبط

ضمیمه S1: جدول A1 ، مقادیر منتسب به پارامترهای کلی. جدول A2 ، آمار توصیفی (نمایندگان 100 ٪ اصولگرایان). A1 FIG ، تکامل نرخ بازده سهام (نمایندگان 100 ٪ اصولگرایان). A2 FIG ، نرخ بازده سهام نرمال بودن شاپیر و-ویلک (نمایندگان 100 ٪ بنیادگرایان).

کلیه داده های مربوطه در داخل مقاله و پرونده های اطلاعاتی پشتیبانی آن قرار دارند.

خلاصه

با استفاده از یک مدل مبتنی بر عامل ، پویایی نوسانات قیمت سهام و نرخ بازده آنها را در یک بازار مالی مصنوعی متشکل از عوامل بنیادگرایانه و چارتیستی با و بدون اطمینان بررسی می کنیم. ما می دانیم که مأمورین چارتیستی که اطمینان دارند قیمت و نرخ بازده بالاتری را نسبت به کسانی که نیستند تولید می کنند. ما همچنین می یابیم که کورتوز و پوستی در مطالعه شبیه سازی ما از عوامل که اعتماد به نفس ندارند ، پایین تر است. ما نشان می دهیم که شاخص قیمت سهام و اطمینان - هر دو توسط مدل ما - یکپارچه شده اند و قیمت سهام بر شاخص اعتماد به نفس تأثیر می گذارد اما شاخص اعتماد به نفس بر قیمت سهام تأثیر نمی گذارد. ما در مرحله بعد نتایج مدل خود را با شاخص S& P 500 و شاخص اعتماد به نفس بازار سهام آن با استفاده از تست های ادغام و گرنجر مقایسه می کنیم. همانطور که در مدل ما ، می دانیم که قیمت سهام شاخص های اعتماد به نفس مربوط به آنها را هدایت می کند ، اما رابطه مخالف ، یعنی این فرض که شاخص های اعتماد به نفس باعث افزایش قیمت سهام می شود ، قابل توجه نیست.

معرفی

در دهه های اخیر فرضیه بازار کارآمد (EMH) به طور کلی فرض بر این است که در امور مالی صادق است [1]. در مقاله کلاسیک خود ، FAMA [2] یک بازار مالی کارآمد را به عنوان نمونه ای تعریف کرد که در آن قیمت دارایی ها همیشه اطلاعات موجود را کاملاً منعکس می کند. EMH مبتنی بر سه استدلال است ، (i) که سرمایه گذاران منطقی ، کاملاً سازگار و منسجم هستند زیرا گزینه های خود را به طور جدی بررسی می کنند و دارای قدرت محاسباتی عظیم هستند ، (ب) که برخی از سرمایه گذاران غیر منطقی هستند اما به دلیل اینکه اقدامات آنها تصادفی هستند ، خودشان را لغو می کنندبر روی قیمت دارایی ها تأثیر نمی گذارد ، و (iii) که وقتی سرمایه گذاران غیرمنطقی با هماهنگی شروع به عمل می کنند ، توسط داوران منطقی متوقف می شوند که تأثیر خود را بر روی قیمت دارایی از بین می برند [1].

در دهه اول پس از توسعه آن در دهه 1960 ، EMH به اتفاق آرا پذیرفته شد ، هم در بین تئوریسیان و هم در مورد تجربی. جنسن ، یکی از سازندگان EMH ، اظهار داشت: "هیچ گزاره دیگری در اقتصاد وجود ندارد که شواهد تجربی محکم تری نسبت به فرضیه بازار کارآمد داشته باشد" [3].

در سالهای بعد ، این فرضیه نه تنها از یک نظری بلکه از دیدگاه تجربی مورد سؤال قرار گرفت. اول اینکه ، صریح بیان اینکه مردم به طور کلی و سرمایه گذاران به طور خاص کاملاً منطقی هستند ، مشکل ساز است. به گفته فیشر بلک [4] ، سرمایه گذاران به جای اطلاعات ، با سر و صدا تجارت می کنند ، اما این بیانیه بیش از حد کلی است زیرا رفتار سرمایه گذار اغلب به طور همزمان غیر منطقی و بسیار منظم است.

Tversky و Kahneman [5] خاطرنشان كردند كه اقدامات معامله گر می تواند نشانگر عزیمت از الگوی تصمیم گیری منطقی متعارف در چندین زمینه اساسی ، از جمله نگرش آنها به ریسك ، حسابداری ذهنی آنها و هنگام نمایش بیش از حد باشد. آگاهی از این عوامل روانشناختی و واقعیت این است که داوری محدود است ، رویکرد جدیدی برای مطالعه بازارهای مالی ایجاد کرده است: امور مالی رفتاری (BF).

اگرچه مدلهای متعارف بازار مالی مبتنی بر فرضیه هایی مانند انتخاب منطقی و کارآیی بازار ظریف هستند ، اما هیچ کس نتوانسته است چنین ویژگی های اساسی تجربی یا "ناهنجاری ها" را در بازارهای مالی در دنیای واقعی به عنوان حجم معامله بیش از حد یا نوسانات قیمت توضیح دهد. بنابراین بازارهای مالی به یکی از فعال ترین مناطقی تبدیل شده اند که محققان با استفاده از مدلهای مبتنی بر عامل سعی در درک منظم بودن در داده های مالی دارند. یکی از اولین مطالعات این نوع توسط آرتور و همکاران انجام شد.[6] ، که یک تئوری پویا در مورد قیمت گذاری دارایی ها ایجاد کرد که مبتنی بر سرمایه گذاران ناهمگن بود که انتظارات قیمت خود را به صورت جداگانه و به صورت القایی با استفاده از سیستم های طبقه بندی به روز می کنند.

مدلهای محاسباتی مبتنی بر عامل ، اقتصادها را به عنوان سیستمهایی که از عوامل مستقل تشکیل شده اند که طبق مجموعه ای از قوانین با یکدیگر تعامل دارند ، رفتار می کنند. شرایط اولیه بازار مشخص شده است و اقتصاد مجاز است با گذشت زمان تکامل یابد زیرا عوامل تشکیل دهنده به طور مکرر در تعامل هستند. هدف بررسی رابطه بین قیمت بازار و اطلاعات است.

با توجه به تشکیل قیمت ، که بسیار مهم است ، چنین مدلهایی را می توان با توجه به LeBaron در چهار دسته طبقه بندی کرد [7]. نوع اول از تعدیل قیمت آهسته استفاده می کند ، که در آن بازار همیشه در عدم تعادل است. نمونه ای از این دسته از مدل ها روز و هوانگ است [8]. مکانیسم بازار دوم تنظیم تعادل در هر دوره از زمان به صورت عددی یا تحلیلی است (روش دوم با فرض ساده سازی فرضیه ها). نمونه هایی از این نوع تنظیم بازار آرتور و همکاران هستند.[6] ، بروک و هومس [9] ، و اخیراً Xu و همکاران.[10] ، در میان دیگران. یک مکانیسم واقع بینانه تر و شاید یک مکانیزم مهم تر شبیه سازی یک کتاب سفارش است که در آن نمایندگان پیشنهادات خرید و فروش سهام را تعریف می کنند. سپس سفارشات مطابق با برخی رویه های تعریف شده ، مانند کشاورز و همکاران ، مطابق با برخی رویه های تعریف شده عبور می کنند.[11] ، و ژو و همکاران.[12]در کشاورز و همکاران.[11] ، یک مدل مورد آزمایش قرار می گیرد که در آن عقلانیت عامل تقریباً به طور کامل از بین می رود. این مدل فرض می کند که نمایندگان با توجه به محدودیت هایی که توسط قیمت ها اعمال می شود ، سفارشات را به طور تصادفی خریداری و فروش می کنند. نویسندگان نشان می دهند که چنین رویکردی قادر به تکرار بسیاری از ویژگی های مجموعه داده های تاریخ قیمت است ، یعنی این مقاله به درک این موضوع کمک می کند که چه مواردی تجربی ممکن است ثمره مؤسسات باشد و کدام نتیجه از یادگیری عوامل باشد. از طرف دیگر ، ژو و همکاران.[12] بررسی جریان سفارش بورس اوراق بهادار شنژن (چین) برای سال 2003. از جمله نتایج مهم دیگر ، مشاهده می شود که استراتژی های تصادفی عملکرد بسیار بهتری نسبت به استراتژی های واقعی هم برای برندگان و هم برای بازندگان نشان می دهد ، آنچه به نظر می رسد این مدل را تأیید می کندتوسط کشاورز و همکاران.[11]تطبیق نوع دیگری از مکانیسم تعدیل است ، جایی که عوامل به طور تصادفی ملاقات می کنند و اگر برای آنها راحت باشد ، آنها با یکدیگر تجارت می کنند. این مکانیسم ممکن است برای موقعیت هایی مناسب باشد که هنوز بازارهای تجاری رسمی ایجاد نشده است. نمونه ای از این نوع مدل را می توان در Beltratti و Margarita یافت [13].

مدلهای مبتنی بر عامل می توانند با تجزیه و تحلیل محاسباتی این خصوصیات روانشناختی ، به طور قابل توجهی در مطالعه رفتار مالی نقش داشته باشند. توجه داشته باشید که مدلهای مبتنی بر عامل که برای امور مالی اعمال می شود ، خود مدل های رفتاری هستند زیرا نمایندگان از نظر عقلانی محدود هستند و معمولاً از قوانینی پیروی می کنند که از پیش تعیین شده یا از طریق تجربه آموخته می شوند. بسیاری از مدلهای ایجاد شده تاکنون از رویکرد مالی رفتاری دور می شوند ، با این حال ، فرض می کنند که مأمورین ترجیحات متعارف را نشان می دهند.

هدف ما در اینجا ایجاد یک مدل مبتنی بر عامل است که در آن نمایندگان مطابق رویکرد مالی رفتاری ، در تصمیم گیری خود اعتماد به نفس نشان می دهند و فرض می کنیم که سطح اعتماد به نفس عامل در زمان شبیه سازی تکامل می یابد. به گفته اودیان [14] ، بیش از حد مأمورین موفق می توانند با تعصب خود ارتباطی تقویت شوند ، یعنی وقتی معتقدند موفقیت تجارت آنها نتیجه توانایی خودشان است. تعداد کمی از مقالات در ادبیات ، تعصبات روانی را در عوامل قرار می دهد ، از جمله آنها مطالعات تاکاهاشی و ترانو [15] ، لاوریک [16] و برتلا و همکاران.[17]Takahashi و Terano [15] از مدل تصحیح خطای Bayes ، Lovric [16] مدل توسط Levy ، Levy و Solomon [18] و Bertella و همکاران استفاده می کنند.[17] یک مطالعه توسط آرتور و همکاران.[6]مطالعه ما شبیه به Bertella و همکاران است.[17] ، اما در نحوه مدل اعتماد به نفس و چگونگی تأیید استحکام مدل خود متفاوت است.

این مطالعه به شرح زیر سازماندهی شده است: در بخش اول چارچوب مدل ، بخش دوم چگونگی تعیین انتظار عامل ، بخش سوم تعصب رفتاری که بر تصمیم گیری عامل تأثیر می گذارد ، بخش چهارم تجزیه و تحلیل اقتصاد سنجی مدل ما ، مقایسه آن با داده های S& P 500 است. فهرست و سطح اطمینان آن و بخش پنج ملاحظات نهایی را ارائه می دهد.

مدل

مدل ما بر اساس مطالعه Bertella و همکاران است.[17] ، و از نمایندگان N تشکیل شده است که تصمیم می گیرند روی یک دارایی پرخطر (به عنوان مثال ، سهام) سرمایه گذاری کنند یا در مواردی که بدون ریسک باشد (به عنوان مثال ، امنیت خزانه داری ایالات متحده).

سود سهام پرداخت شده توسط سهام در هر واحد زمانی ، بر اساس مطالعات آرتور و همکاران.[6] و Lebaron و همکاران.[19] ، است