cryptocurrency چیست؟

Cryptocurrencies یا دارایی های رمزنگاری بازنمایی دیجیتالی از ارزش ، رمزنگاری امن و تأیید شده در شبکه های blockchain است.

واحدهای cryptocurrency به عنوان نشانه ها شناخته می شوند و ممکن است برای سایر ارزهای رمزپایه یا ارزهای فیات نگهداری یا رد و بدل شوند ، یا برای پرداخت کالا و خدمات در دنیای واقعی استفاده می شوند.

در دسترس بودن و استفاده از ارزهای رمزپایه طی یک دهه گذشته به طرز چشمگیری افزایش یافته است. گسترش جهانی Cryptocurrency با نمایندگی از یک چالش مخرب برای سیستم های مالی موجود ، تنظیم کننده ها را وادار کرده است تا قوانین جدیدی از جمله مجوز ، ثبت سوابق و قوانین گزارش را معرفی کنند. با توجه به این نکته ، بنگاه هایی که خدمات cryptocurrency را ارائه می دهند باید درک کنند که چگونه این فناوری کار می کند و ملاحظات مربوط به انطباق مربوطه.

cryptocurrency چگونه کار می کند؟

نشانه های cryptocurrency در شبکه های blockchain منتقل و ردیابی می شوند که نوعی فناوری لجر توزیع شده (DLT) است. بدون داشتن سرور متمرکز یا اختیارات برای اداره آنها ، ارزهای رمزنگاری شده به طور مؤثر ارزهای غیر متمرکز هستند که نیازی به یک بانک مرکزی برای تعیین نرخ و سیاست ندارند. هنگامی که معاملات cryptocurrency انجام می شود ، آنها از طریق یک فرآیند رمزنگاری پیچیده و به صورت آنلاین به "بلوک" گروه بندی می شوند ، قبل از اینکه به عنوان یک رکورد دائمی در دسترس هر کاربر به blockchain بزرگتر اضافه شوند.

فرآیند تأیید این معاملات نیاز به اجماع سایر کاربران blockchain دارد. هر بلوکی که به زنجیره اضافه می شود ، تأیید می کند که کاربران پاداش را در قالب cryptocurrency تأیید می کنند: این فرایند به عنوان "معدن" شناخته می شود. دو نوع گسترده از فرآیند تأیید عبارتند از:

• اثبات کار: blockchain هایی که از اجماع اثبات کار استفاده می کنند ، کاربران را ملزم به اختصاص قدرت محاسبات به فرآیند تأیید رمزنگاری می کند. هرچه رایانه آنها قدرتمندتر باشد ، می تواند کاربر را بیشتر تأیید کند. بیت کوین نمونه ای از رمزنگاری اثبات کار است.
• اثبات سهام: در اجماع اثبات سهام ، کاربران بلوک های جدید را بر اساس میزان رمزنگاری بومی blockchain که در اختیار دارند ، تأیید می کنند. هرچه سهم آنها بالاتر باشد ، فرصت آنها برای تأیید معامله معین بیشتر می شود. Ethereum نمونه ای از رمزنگاری اثبات سهام است.

دارایی های رمزنگاری به دلیل نقشی که در شبکه های blockchain خود بازی می کنند ، ارزش دارند. برخی از نشانه ها ممکن است ملزم به پرداخت هزینه خدمات در یک blockchain باشند ، در حالی که برخی دیگر ممکن است حقوق حاکمیتی را به دارندگان اعطا کنند.

چه نوع cryptocurrency در دسترس است؟

از آنجا که هر سازمانی ممکن است نشانه های دیجیتالی خود را توسعه داده و راه اندازی کند ، هزاران نوع رمزنگاری وجود دارد. برخی از گونه ها در مبادلات رمزنگاری قابل تجارت هستند و برخی دیگر غیر قابل قبول هستند و فقط برای انجام نقش های عملکردی در یک blockchain وجود دارند.

بیت کوین قدیمی ترین و برجسته ترین رمزنگاری با کلاه بازار بیش از 969 میلیارد دلار است و پس از آن اتریوم با کلاه 222 میلیارد دلار است. بر خلاف بیت کوین ، blockchain Ethereum منبع باز است و بیش از تأیید معاملات مورد استفاده قرار می گیرد: توسعه دهندگان ممکن است برنامه های غیر متمرکز خود را (DAPP) یک اتریوم مستقر کنند و حتی نشانه های خاص خود را راه اندازی کنند.

ارزهای رمزنگاری شده برای چه مواردی استفاده می شوند؟

فراتر از ارزش مالی آنها ، نشانه های cryptocurrency ممکن است عملکرد خاصی را در blockchain های خود داشته باشند.

چشم انداز رمزنگاری گسترده تر توسط نشانه هایی که در خدمت مجموعه ای از کارکردهای خصوصی و تجاری است که توسط DAPP ها تسهیل می شوند ، جمع می شود. نشانه های رمزنگاری بومی اغلب برای پرداخت هزینه خدمات زنجیره ای ملزم به پرداخت خدمات زنجیره ای هستند: بسیاری از برنامه های رمزنگاری شده غیر متمرکز مالی (DEFI) با این حال ، استفاده های جایگزین شامل بازی و به اشتراک گذاری داده ها هستند. در برخی زمینه ها ، بازرگانان انواع Cryptocurrency را به عنوان پرداخت کالا و خدمات می پذیرند.

چگونه ارزهای رمزنگاری شده تنظیم می شوند؟

سرعت مختل کننده و مزایای ناشناس بودن رمزنگاری ، توجه مقامات مالی در سراسر جهان را به خود جلب کرده است زیرا جنایتکاران از دارایی های رمزنگاری شده برای فرار از نظارت قانونی و بهره برداری از سیستم مالی قانونی استفاده می کنند.

در برخی از حوزه های قضایی ، تنظیم کننده ها رویکردی باز و مترقی در مورد ارزهای رمزپایه اتخاذ کرده اند ، و آنها را با تطبیق قوانین موجود یا معرفی قوانین جدید در سیستم مالی ادغام می کنند. در چنین حوزه های قضایی ، صرافی های رمزنگاری دارای مجوز و ثبت نام هستند و باید قوانین مربوط به رکورد و نظارت بر رکورددار (AML) را رعایت کنند. در حوزه های قضایی به ویژه مترقی ، مانند سوئیس و ژاپن ، ارزهای رمزنگاری حتی به عنوان مناقصه قانونی پذیرفته می شوند.

در مقابل ، برخی از حوزه های قضایی ارزهای رمزنگاری شده را رد کرده و قوانینی را برای ممنوعیت استفاده و تبادل آنها معرفی کرده اند. به عنوان مثال ، چین و ژاپن نه تنها مبادلات رمزنگاری را ممنوع اعلام کرده اند بلکه ممنوعیت پتو را در معدن رمزنگاری در نظر گرفته اند. سایر حوزه های قضایی ، مانند ایالات متحده و انگلیس ، رویکردهای محتاطانه ای اتخاذ کرده اند و الزامات ثبت نام موجود را در مبادلات رمزنگاری در ضمن بررسی اثرات مداوم آنها بر روی چشم انداز نظارتی مالی اعمال می کنند.